Paniek bij PvdA

Voormalig directeur van de Wiarda Beckmanstichting Cuperus slaat op Koninginnedag wild om zich heen in de Volkskrant. Hij noemt Nederland een manisch- depressieve natie, waar niet te voorspellen valt hoelang de “Oranje – euforie” rond het Kunduz- akkoord aan zal houden.

Partij ideoloog Cuperus slaat wild om zich heen

[Maandag, 30 april 2012] Wat vooral opvalt is dat Cuperus wel constateert dat er rond het mirakel akkoord een euforische stemming is ontstaan, maar dat hij totaal geen enkel inzicht toont waar deze blijdschap ineens vandaan komt. Integendeel, hij noemt het een pyrrusoverwinning van het midden dat geen midden is. Zuur komt hij tot de conclusie dat het oplossen van problemen niet zonder de FNV, CNV, PvdA en SP mogelijk is. Zonder deze partijen een akkoord sluiten is “vragen om grote politieke en maatschappelijke moeilijkheden”.

Opmerkelijk is zijn constatering dat het Samson en de PvdA niet ging om muggenziften, maar om diepere lagen en sentimenten, zoals het redden van het Nederlands blazoen in Europa, het keren van de geloofscrisis in de politiek, het herstel van politiek handelingsvermogen en samenwerking.

Dit zijn heel veel enorme doelstellingen om in één week op te lossen. Als dit volgens de PvdA cultuur opgelost had moeten worden zouden de onderhandelingen langer genomen hebben dan de zeven weken in het Catshuis en zouden de uitkomsten ten minste zo onzeker zijn.

De onmiddellijke doelstelling van de Kunduz- groep was bescheidener en vooral praktisch. In de eerste plaats moest er gewoon een geloofwaardige brief naar Brussel met een aantal bezuinigingen en hervormingen. In de tweede plaats reikten D66, GroenLinks en de Christen Unie de VVD en CDA de hand na het onfortuinlijke avontuur met Geert Wilders. De symboliek hiervan moet niet onderschat worden. Met de zondaars bleek een gewoon politiek leven mogelijk.

In talloze bijdragen hebben partijen in de oppositie terecht gewaarschuwd tegen de gedoogconstructie en zagen zij met lede ogen aan hoe het kabinet Rutte met de gedoogpartner de sfeer in het land almaar verder verpesten en polariseerden op een onaangename persoonlijke wijze. De opluchting was dan ook zeer groot dat Wilders aan zijn eigen spilpositie een einde maakte. Van Pechtold, Sap en Slob was het dan ook heel verstandig om naar het demissionaire kabinet de hand te reiken en enkele concessies af te dwingen. Rutte cum suis gingen hier maar al te graag op in.

Over de inhoud van het akkoord doet Cuperus al even denigrerend.  De inhoud vindt hij noch verrassend noch erg goed. Als insider weet Cuperus drommels goed dat alle ingrediënten al jaren liggen te borrelen “in de Haagse beleidssoep”.

Als dit werkelijk zo is, dan is het des te opmerkelijker dat de PvdA hier niet anticiperend op heeft ingespeeld en er voor zorgde zelf aan de tafel te zitten en desnoods een tijdelijk akkoord te sluiten, waarin al de mooie “diepzinnige” PvdA doelstellingen tot uiting hadden kunnen komen.

Hier was wel één voorwaarde voor nodig. Iedere partij in het akkoord moet naar de eigen achterban met slecht nieuws. En hiertoe is de PvdA sinds het WAO akkoord van voormalig PvdA leider Kok niet meer bereid. De PvdA had andermaal bereid moeten zijn om de confrontatie met de vakbonden aan te gaan, dit keer rond de AOW.

Gezien de roep van Cuperus om politieke en maatschappelijke onrust met de hulp van de CNV en FNV bewijst hij in feite het gelijk van de Kunduz- groep.

 Daan Diederiks

Verwante artikelen

No comments yet.

Leave a Reply