Wie zijn de tegenstanders van de Euro?

Op straat, in de kroeg, tussen mensen thuis en overal waar gewone mensen met elkaar zijn, met elkaar praten en hun zorgen delen heerst een merkwaardige stilte over één onderwerp; de Euro.

Wel spreekt men over crisis. Dan hoor je iemand zeggen; “Ja, het is crisis hé…”.

Het opvallende is dat er wel zorg uit spreekt, maar dat “de crisis” toch nog erg ver weg lijkt. “Welke crisis eigenlijk?”, hoor je er onuitgesproken achteraan.

Er heerst een collectieve stilte, een stilte die overschreeuwt wordt door juist veel geluid, een continue stroom muziek uit de iPod, de radio en alom tegenwoordige speakers,  een constante staat van instant feestvieren, waarbij iedere zorg een teken van defaitisme is.

Ik vraag me soms af of “men” zich wel bewust is van dat wat ons boven het hoofd hangt. Dit gevoel overvalt me de laatste tijd zo vaak, dat ik aan mijn eigen bewustzijn ga twijfelen.

Mijn bewustzijn wordt gevoed door nieuws en dit komt tot mij door het internet, de krant, de radio en de TV, de opiniepagina’s in kranten en alweer het internet. Als ik ergens verslaafd aan ben, dan is het nieuws. Nieuws over de zaken die er toe doen, volgens het nieuws. Mijn brein vult zich zo met crisis na crisis.

Politieke crises, economische crises, natuurlijke crises. En steeds is iedere crisis weer het einde van de wereld zoals ik die ken. Iedere dag is zo steeds weer nieuw.

De laatste crisis is die om de Euro. Of zo lijkt het althans. Kranten en TV discussies draaien om de vraag of de Euro de kerst nog wel haalt. De top politici in Europa en Amerika vergaderen continue over de vraag hoe de Euro is te redden. Vooral de media uit de Angel-Saksische wereld schreeuwen het uit dat de Euro finito is.

Al jaren roepen Engelse Conservatieve en Eurosceptische rechterkant als de UKip dat Europa een monster is. Sterker nog, voor veel van deze politici is de strijd tegen Hitler – Duitsland nog steeds aan de gang. De Europese Unie is voor hen een verborgen project van overgeleverde nazi’s, die de Fransen en andere Europese staten zo gek hebben gekregen in zoiets als een Europese droom te gaan geloven. Als bewijs voeren zij de politiek van Hitler aan, die aan het einde van de oorlog, propaganda maakte voor een verenigd Europa. Zij zien daarom het Europese project een vernieuwde poging van het continent onder leiding van Duitsland om heel Europa te onderwerpen en met name een nieuwe poging om Groot- Brittannië te overheersen. Deze geluiden werden versterkt door de invoering vn de Euro. Groot- Brittannië bleef buiten de Euro met als belangrijkste reden dat zij onafhankelijk wil blijven. Geef je je munt op, dan verlies je belangrijke instrumenten om zelfstandig economische politiek te voeren. En dat is precies wat vanuit Groot- Brittannië als belangrijkste jij-bak richting de Euro- zone landen wordt geroepen. “Zie je wel, jullie hebben je zelfstandigheid verloren, jullie zijn afhankelijk van elkaar en vooral, jullie zijn afhankelijk van incompetente en corrupte politici en luie burgers uit vakantie- paradijzen in Zuid- Europa.”

De Londense financiële wereld vindt het geweldig wat er nu gebeurt en commentatoren  peppen de machtige investeerders vooral op iets te doen wat zij jaren lang niet deden, de rente opdrijven van zwakke landen, om geld te verdienen aan de instorting van de Euro. Het grote voorbeeld: George Soros, de man die schat hemel rijk werd door te gokken op de neergang van de pond.

De gokkers denken nu door tegen de Euro te speculeren ook rijk te worden en rechtse politici zien hier nu de mogelijkheid om met de Euro de macht van de Europese Unie te begraven door een sfeer te creëren rond de Europese Unie van incompetentie en politieke en economische achterlijkheid, die geïllustreerd wordt door te wijzen op vermeende  “on-democratische” praktijken en het maar uitblijven van een snelle en definitieve oplossing.

De financiële markten oefenen wat dit betreft een enorme druk uit op  het besluitvormingsproces in Europa. Zoals duidelijk is is het niet gemakkelijk om met 17 of 27 landen daadkrachtige besluiten te nemen, die ook nog eens in alle nationale parlementen goed gekeurd moeten worden. Het antwoord van de pro- Europeanen is het bepleiten van meer bevoegdheden naar Brussel. Zij voeren hier argumenten aan die al bij de invoering van de Euro naar voren werden geschoven. Belangrijkste argument is, zonder een centrale financieel/ economische politiek is het onmogelijk dat een eenheidsmunt als de Euro lang een succesvol leven beschoren is.

En dit is precies wat Duitsland en Frankrijk nu voorstellen. Zoals te voorspellen dreigt de Britse premier Cameron dit te torpederen, maar zijn woorden zijn ongeloofwaardig, omdat in het Britse belang het belangrijkste is dat de Euro perikelen snel voorbij zijn.

Het is deze enorme gecompliceerde kluwen aan problemen, meningen en voorgestelde oplossingen die de gewone man op de straat in zo’n ijzige stilte brengt. Het is allemaal te veel en de deskundigen spreken elkaar allemaal tegen. De één preekt hel en de ander hemel.

Ik preek de hemel. De hel is immers veel te duur.

Daan Diederiks 0 

No comments yet.

Leave a Reply