Euro tot mislukken gedoemd?

Het lijkt er op dat de Euro ten onder zal gaan. Dat is in ieder geval de boodschap die vooral vanuit de Britse pers sterk aangewakkerd wordt.

Alleen berichten uit de Angel-Saksische wereld over de Euro moet je in eerste instantie met enig wantrouwen bekijken. De meeste Engelsen willen niets met Europa en met de Euro te maken hebben. Zij zijn allergisch, net zo allergisch als de PVV en Wilders. zij willen niets liever dan de ondergang van de EU, om het belang van de nationale staten weer op te krikken.

Dat wil niet zeggen dat er niets aan de hand is. Veel Zuid- Europese landen hebben de afgelopen jaren veel te veel uitgegeven. Zij konden te goedkoop lenen. Dit goedkope geld werd door de Europese banken geleverd. Nu deze banken door de credietcrisis van 2008 hun geld duur zijn gaan verkopen loopt de rente voor staatsleningen langzaam op. Wat voor gevolg heeft dit?

De staten met hoge schulden moeten nu ineens meer rente gaan betalen, wat betekent dat een groter deel van de door de staat opgehaalde belasting gelden via staatsleningen naar banken vloeien. De begrotingen van deze staten kunnen dit niet dragen. Zij moeten gaan bezuinigen. Zij moeten de tering naar de nering zetten.

En dan komt het punt waarop er een crisis sfeer begint te ontstaan, want nu komen politici in het spel.

Om hun begrotingen op orde te brengen moeten Zuid- Europese politici ineens gaan bezuinigen en kunnen zij onvrede onder de bevolking en hun machtspositie in het land niet meer afkopen met goedkoop geleend geld.

Politici moeten naar hun kiezers gaan en hen vertellen dat de staat meer belasting wil en minder gaat uitgeven de komende jaren. De broekriem moet aan. En dat vinden de kiezers niet leuk. Kiezers gaan protesteren en bij de volgende verkiezingen gaan zij op iemand stemmen die wel weer gouden bergen belooft. Zij neigen er naar om op politici te gaan stemmen die de schuld geven aan de Europese Unie en de Euro. “Stap uit de Euro en wij doen het allemaal weer zelf”, zeggen deze politici tegen de bevolking. De kiezers denken dat achter de dijken alles veilig is, dat de grote wereld buitengesloten kan worden.

De oplossing uit de crisis is uiteindelijk vrij simpel. De landen met excessieve begrotingen, moeten die drastisch bijstellen, lees bezuinigen. Politici in deze landen moeten daarvoor impopulaire stappen nemen. Doen zij dit niet, dan ontstaat de volgende ketting van gebeurtenissen:

De rente op staatsleningen loopt op. Een groter deel van de begroting zal aan rente opgaan. Vrijwillig bezuinigen loopt uit op gedwongen bezuinigen. Bij het niet meer betalen van de rente en aflossingen gaat de staat failliet. Dit heeft twee gevolgen: De staat krijgt geen leningen meer, want niemand wil een failliete staat financieren en dit leidt tot nog meer gedwongen bezuinigen. Ten tweede zullen veel banken die geld aan deze staten hebben uitstaan in de problemen komen. Dit zijn niet alleen nationale banken, maar ook internationale banken.

Deze banken gaan failliet, waardoor de rekeninghouders in bijvoorbeeld Duitsland, Engeland en Nederland hun geld zien verdampen. Op dat moment verspreidt de crisis zich naar de rest van Europa en de wereld.

Zuid- Europese politici hopen nu dat de noordelijke staten het niet zover zullen laten komen en de staten met goedkope leningen blijven redden. Deze staten doen dit alleen als er in de zuidelijke staten duidelijke signalen zijn dat politici hun leven beteren, gaan bezuinigen en hun begrotingen op orde brengen.

Daarmee is dit eigenlijk geen financiële crisis, maar een politieke. Want de noordelijke politici vertrouwen de spaghetti- vreters niet. Zij willen meer controle op bijvoorbeeld de Italiaanse en Griekse begrotingen. Deze controle moet via de Europese Unie gaan lopen, via Brussel dus. Dit duurt even, maar op 9 december 2011 als er weer vergaderd wordt door de regeringsleiders zullen Duitsland en Frankrijk hoogst waarschijnlijk voorstellen hiertoe doen, om zo de problemen op de lange termijn op te lossen.
Angela Merkel
Op de korte termijn hoopt men dat vooral Angela Merkel van Duitsland haar veto op het bijdrukken van geld vanuit de Europese Centrale Bank (ECB) in Frankfurt op zal heffen. De zuidelijke staten kunnen dan bij de ECB geld lenen en niet op de financiële markt.

Om deze laatste oplossing te bereiken moet Duitsland over een grote hobbel in denken heen stappen. In de jaren dertig leidde dit tot een gigantische inflatie, die vooral in Duitsland hard toesloeg, de bevolking verarmde en dreef zo in de handen van Hitler. Dit willen Duitse politici niet en daarom houden zij de hand op de knip.

De vraag is of het opkopen van slechte “staatsleningen” door de ECB naar analogie van de jaren dertig tot een onaanvaardbare inflatie zal leiden?

Tot nu toe durft Merkel het risico niet te nemen. Voor hoelang nog?

Daan Diederiks

Zie ook:

 0 

No comments yet.

Leave a Reply