Midnight in Paris

Het werk van Woody Allen speelt zich tegenwoordig allang niet meer af in New York. Zijn werkterrein is Europa.
Hoewel Europa…. Allen kan in elke wereldstad een film maken. Als er maar “iemand met een zak geld” klaar staat. Een Woody Allen staat bij city marketeers ongetwijfeld nummer één op het verlanglijstje. Zijn publiek is goed opgeleid, heeft over het algemeen een beschaafde smaak en daarmee overeenstemmende portemonnee en is bereisd. Voor deze ideale mix is het goed een smaakvolle, humoristische en romantische stadsportret te maken. Een stadsportret zoals Woody Allen als geen ander kan schetsen. Hij lijkt de ene na de andere charmante film uit zijn mouw te schudden, met een enorme productie van wel een film per jaar.
Hier heeft Allen met zijn cinematografische reputatie een enorm gat in de markt ontdekt.
Na ettelijke films in Londen en Barcelona is nu met Midnight in Paris Parijs aan de beurt. En de film voldoet aan alle verwachtingen.
Humorvol speelt Allen als de ideale leerling van Toergenjev met literaire, romantische, politieke en oppervlakkige clichés. De wat sukkelige schrijver en aanstaande schoonzoon Gil is met rijke schoonouders mee naar Parijs. Langzaam verzuurt de verhouding met zijn verloofde en zwerft hij wat door de stad om inspiratie op te doen.
Dit is het moment dat Allen weer met een briljante vondst komt. Moeiteloos stap Gil in het verleden en verkeert ineens met Hemmingway, Scot Fitzgerald, Bunuel, Picasso en Cole Porter. Hij zweeft ineens door de Golden Age van de jaren ’20 en wordt verliefd op de vriendin van Picasso. Al zwerfend door de stad komen zij tweeën in de Belle Epoque terecht. De tijd waar zij in wil leven, dit is haar droom, de jaren ’20 vindt zij maar saai.
Zo droomt iedereen zijn eigen droom en vergeet in het nu te leven. Een o zo simpele boodschap, maar charmant gebracht. En… voor de toeschouwers, wij zijn toch maar mooi even getuigen van het echte leven van de grote schrijvers en kunstenaars die wij nu zo bewonderen en die achteraf de grote vormgevers van onze cultuur zijn geweest. Ook wij, nederige kijkers, zijn even terug en laven ons aan wat eens was. Laven ons aan nostalgie en springen met Gil in de absurde fantasie, die het verleden ook blijkt te zijn.

Daan Diederiks

Gezien: Woensdag, 31 augustus 2011 Screening Room 0 

No comments yet.

Leave a Reply