Melancholia

Gezien: Zaterdag 27-8-11 The Movies
Lars von Trier heeft weer eens een beklemmende film afgeleverd. Melancholia.

Van de trailer kreeg ik de indruk dat het een film over waanzin zou zijn. De nadruk lag op het “Festen” achtige feestje. Dat het jongetje bang was op een botsing van de aarde met een planeet, leek een kinder fantasie.
Deze fantasie blijkt de kern van de film te zijn. De vrouwen, met name Justine (Kirsten Dunst) speelt wel een enigzins hysterische vrouw die op haar huwelijksnacht toch haar verbintenis verbreekt, maar zij is goed beschouwd niet gekker dan andere personages, als haar zus Claire en de “stabiele” man John (Kiefer Sutherland).
Alles draait om het verschijnen van een planeet, die zonder dat er aan dit lot iets te doen is op de aarde afstormt en daarmee in botsing komt. De rijke John houdt zich staande door geloof te hechten aan de vele wetenschappers die berekend hebben dat het een flyby wordt. De gebeurtenis in hun leven, die van dichtbij, door een telescoop gevolgd moet worden.
De aarde die botst met een andere gigantische planeet, als een onvermijdelijk groot natuurverschijnsel, kun je ook zien als een grote metafoor voor die andere natuurlijke ramp die op ons af komt: De Klimaatverandering.
Of althans, zo zag ik het tijdens de film. Von Trier haalde de gevoelens van de jonge jongen naar boven uit zijn eigen jeugdangst voor een nucleaire catastrofe. Interessant is dat deze angst uit de jaren tachtig nu volledig verdwenen is. Twee decenia geleden was het Aids en later de moslims, met nu dan het klimaat als het ultime gevaar dat het leven op aarde bedreigt.
Als een zwaard van Damocles hangt het fenomeen catastrofe boven ons hoofd; ontsnappen is niet mogelijk, hoe rijk je ook bent. Het einde nadert, in ieder geval van de wereld zoals wij die nu kennen.

Daan Diederiks 0 

No comments yet.

Leave a Reply