American Nomenklatoera?

AP IDFA Journaal Dinsdag |

n The American Rulling Class worden twee jongens, net klaar met hun studie aan Yale, door de vaderlijke en oude journalist Lewis Lapman langs de instituties van de macht geleid. Ter afsluiting van hun opleiding ontdekken of zij hun verdere leven IN of OUT het systeem willen doorbrengen. Lewis Lapman toont hen met ironie waar de rulling class is en hoe zij die binnen kunnen treden. Als Yale graduate krijgen zij die kans, omdat je niet 40.000 dollar per jaar betaalt om Aristoteles te leren, aldus Lapman in het debat na afloop, maar de eerste trede op de lange ladder naar de top koopt.

Regiseur John Kirky was de conventionele documentaire zo beu dat hij na een lange zoektocht de nieuwe format van de “dramatic-documentary-musical” uitvond.

Het dramatische zit hem in de twee Yale studenten die alle twee een rol spelen,weliswaar dicht bij hun eigen leven, maar toch een rol. Zij zijn de adolescente zoekers naar hun rol in hun wereld. Lewis Lapman speelt zichzelf in een bedachte rol. Hij is de oude wijze man, die als een halfgod het stokje overgeeft aan de jongere generatie en daarbij al zijn kennis over de macht over geeft aan die jongeling die behalve goed voor zichzelf zorgt, ook goed doet voor de wereld.

Het documentaire element zijn de vertegenwoordigers van die Rulling Class, de Nomenklatoera op zijn Sovjets, die door de zoekers worden geinterviewd. Zo kregen zij James Baker III, Joseph Nye, Walter Croncite en Kurt Vonnegut voor de camera. De geencageerde journaliste Barbara Ehrenreich komen ze tegen in een snackbar, waar zij undercover uitzoekt of het mogelijk is om van een junkbaantje te leven. Tot nog toe komt zij iedere maand tekort, ondanks de trailer waar zij in woont. Zij onderzoekt en toont de ruled en komt tot de conclusie dat zij de ware filantropen zijn, omdat zij chronisch te weinig betaald krijgen en daarmee bij voorbaat welvaart aan de rulers geven.

Om deze zware kost voor high school kids verteerbaar te maken duiken telkens zangers op die, in de traditie van Brecht spicy liedjes zingen over hun staat van zijn en daarmee van de film een musical maken. Terecht noemen de makers de film danook geen documentaire. Het roept wel de vraag op waar de grens tussen een fictieve speelfilm en documentaire nu eigenlijk ligt.

De Amerikanen die na afloop over de film spraken in het dagelijkse napraat uurtje in het vernieuwde Americain Grand Café spreken over hun land alsof Free Speech er tegenwoordig ver weg is. Het zijn de documentaires die de afgelopen jaren geproduceerd zijn die de maatschappij critiek dragen. Zij zijn het die nog de grote (geo-)politieke onderwerpen aan slingeren en dat steeds meer met een nieuw wapen doen, humor en ironie.

Daan Diederiks

No comments yet.

Leave a Reply