Het onvermogen van Balkenende

Den Haag | Vandaag was het enerverend in Den Haag.

Er was een groot jaarlijks debat over de Europese Unie. De regering legt in dit debat verantwoording af over het beleid ten aanzien van Europa. Premier Balkenende, minister Bot en zijn staatssecretaris Nicolaï zaten achter de regeringstafel.

Bijzonder aan dit debat is verder dat de Nederlandse leden van het Europees Parlement erbij aanwezig zijn en zelfs het woord mogen voeren. Het is ze alleen niet toegestaan met de bewindslieden in debat te gaan. Alleen PvdA´er Max van den Berg kreeg het toch voor elkaar dat hij van voorzitter Weisglas een “verhelderende vraag” mocht stellen.

Van de leden van het Europees Parlement viel vooral Kathalijne Buitenweg van GroenLinks op. Zij zou niet misstaan hebben op het begrafenis feestje van van Gogh in haar elegante broekpakje, met daarbovenuit een enorme rode krullebol. Het enige dat miste was een parelketting. Toch liep zij energiek en vol zelfvertrouwen rond en lachte aanstekelijk.

Eenmaal aan het katheder sprak zij zonder schroom, met duidelijke lichaamstaal, die uit wilde drukken; ´luister naar mij en heb mij lief´.

Even later had premier Balkenende wel wat van deze houding kunnen gebruiken.

Er ontspon zich een merkwaardig tafereeltje.

Eerst stuurde parlementsvoorzitter Weisglas een boodschapper naar de premier. Zij praatte een tijdje op hem in. Weisglas ondertussen, wees de zaal nog even fijntjes op het gesprek en verklaarde dat dit niet betekende dat de premier geen interesse had voor de spreker van dat moment, maar dat het om echt iets belangrijks ging. De zaal wachtte in spanning af.

De spanning nam nog toe nadat de premier naar één van zijn knechten achterin de zaal wenkte en prompt daarop de zaal verliet.

Even later bracht een bode een briefje naar de kamervoorzitter, die vervolgens het woord nam om de parlementsleden te vertellen dat de premier na de laatste spreker een verklaring af zou leggen en vervolgens naar Uden af zou reizen om de afgebrande school te bezoeken. Gezien de toestanden in het land zouden de parlementariërs wel begrijpen dat de premier het debat niet meer verder kon bijwonen, aldus de kamervoorzitter.

Een moment was het stil, daarna ging de vergadering verder alsof er niets gebeurd was. De laatste spreker voltooide onder aanzwellend rumoer zijn spreekbeurt.

Vervolgens kwam de premier de zaal weer binnen. Vastbesloten en met een asgrouw gezicht ging hij achter het regeringsspreekgestoelte staan. De zaal werd stil en luisterde met enige verwachting. De premier begon en het werd stiller.

Nu was dit de kans voor premier Balkenende om in deze tijd van nood te exceleren en de mensen in het land te begeesteren. De kans om een idee, een gevoel, een gezamenlijk beleven over te brengen aan het volk dat wacht op woorden die angst en wanhoop weg zullen nemen, op woorden die iedereen lang bij zouden blijven.

Hij sprak op afgemeten toon de woorden die zijn knechten voor hem hadden opgeschreven en waar hij zelf waarschijnlijk nog aan had zitten sleutelen. Hij sprak star en schram. Je voelde dat hij de angst en wanhoop eigenlijk ook niet de baas was. Dat het allemaal gruwelijk uit de hand ging lopen en dat hij en zijn medewerkers de golven van geweld niet konden overzien. Je voelde dat hij zichzelf ´s avonds voor de spiegel hardop afvroeg waarom hem dit nu weer moet overkomen.

Balkenende sprak ferme woorden. Hij riep op tot kalmte en bezinning en dat iedereen die tot geweld over gaat hier niet thuis hoort. Ook diegenen die islamitische scholen als doelwit kiezen. Iedereen moet zich keren tegen extremisme. Wat we allemaal willen is een samenleving “waar plaats is voor iedereen.”

Tot dan sprak de premier als een wat opgejaagde ambtenaar in de houding, met de billen flink samengeknepen. Tijdens het slot van zijn verklaring zakte zijn wat schrille stem uit eerbied een noot of wat.

Hij meldde dat hij net contact had gehad met “Hare Majesteit de Koningin”. Ook zij is betrokken, leeft erg mee en maakt zich zorgen om wat er allemaal gebeurt, aldus de premier.

Einde mededeling. Einde verklaring.

De zaal wachtte nog even in gespannen stilte af of er nog een laatste dramatische en geniale regel zou komen die hen de kans zou geven om in luid applaus uit te barsten om zo de herwonnen eenheid te tonen. Maar niets. De premier keek zelf verbaasd de zaal in bij zo´n abrupt einde.

De parlementsleden stapten roezemoezend op en vertrokken naar de lunch.

Alleen de premier had het nog even druk. Hij stak hetzelfde verhaal nog een paar keer als een robot af tegenover de vele kamera´s die hem buiten de zaal opwachtten.

Daan Diederiks 0 

No comments yet.

Leave a Reply